Dominique Meeùs, Sociaal Artiest

Geboren op 21 september 1953.

We zullen niet te lang uitweiden over zijn schoolloopbaan, want die heeft bij niemand goede herinneringen nagelaten, en zeker niet bij hem.

Zijn artistieke opleiding verdient wel wat meer aandacht. Hij heeft immers niet minder dan zes leraren ongelukkig gemaakt of op de rand van een depressie geduwd : Antoinette Houyoux en Jacques Nannan van het atelier reclametekenen en illustratie aan de Academie Constantin Meunier van Etterbeek, Jacques Talmar van het atelier beeldhouwen aan de Academie van Sint Joost, en Jo Deblieck, Alexander Ketele en Carla Vervoort van het atelier beeldhouwen aan de Nederlandstalige academie van Anderlecht.

Hij is hen altijd zeer dankbaar gebleven, vooral omdat hij beseft dat die nobele zielen helemaal geen wrok koesteren tegenover hem.

Hij heeft talrijke prijzen weggekaapt, waaraan hij zodanig veel belang hecht dat hij datums en titels vergeten is.

Hij heeft op heel wat plaatsen tentoongesteld, in België maar ook in het buitenland, in groep maar ook individueel. Het zou echter een eentonige bedoening zijn om hier alle plaatsen en datums op te sommen. Bovendien, slordig als hij is, zou hij er allicht wel een paar over het hoofd zien.

Hij stelt zich altijd fier voor als ‘‘Sociaal Artiest”. Vraag vooral niet wat hij daarmee bedoelt : hij zou u vervelen met een eindeloze uitleg die absoluut niet interessant is !

Vertaling : Ariane Coucke

Het advies over Dominique Meeùs, Sociaal Artiest, is bijzonder verdeeld : terwijl er velen zijn die zullen beweren dat hij net een ongeneeslijke luierik is, grappig echter, maar zijn grappen zijn zwaar en oppervlakkig. Anderen zullen het tegendeel beweren, dat hij een vruchtbare werker en dichter is voorzien van een subtiele humor. Hijzelf zal het eerder eens zijn met deze tweede bewering, alhoewel, hij zich niet al te moe zal maken om deze laatste versie te verdedigen.

Hij begon zijn "loopbaan" als tekenaar, maar hij heeft ook ingezien dat zich tot twee dimensies beperken frustrerend werkt en dat hij behoefte aan ruimte had. Daarom heeft hij zich in de beeldhouwwerken met geluk en enthousiasme gelanceerd. Op die wijze stelt hij de zaken voor. De stoute tongen zullen eerder beweren dat hij het té vermoeiend vond om de bladen aan de hand van een pen zwart te maken en het ten slotte sneller en minder hard was om oude gereedschappen en schroot te lassen.

Zijn belangrijkste bron van inspiratie zijn vooral diersoorten. Dezelfde stoute tongen zullen vertellen dat dit normaal is vermits hijzelf een beestje is. Indien hij de gelijkenis niet vertoont heeft het model niet te klagen, maar hij zal met een glimlach deze kwalijke laster verwerpen en zonder inspanning, aantonen, dat de dierenwereld zo gevarieerd is dat deze zijn vruchtbare verbeeldingskracht verwekt, terwijl de mens in tegenstelling uiteindelijk altijd blijft : de neus in het midden van het gezicht en een wapen in de hand.

Hij zal u vertellen dat hetgeen men vertelt belangrijker is dan de media die gebruikt wordt of hoe men het zegt: daarom ook beschouwt hij zich niet echt als tekenaar of beeldhouwer, maar als een storyteller. Het is op dit punt dat zijn tegenstanders het helemaal met hem eens zijn : gezien de wijze waarop hij "werkt", zeggen ze, kunnen we hem eigenlijk niet beschouwen als een tekenaar noch als een beeldhouwer.
In tegenstelling tot wat betreft het vertellen van verhalen…..

Maar hij vertoont nogmaals, meer dan een fijne glimlach.

Vertaling : Maria De Pauw

EN NU SCHRIJFT HIJ OOK, en wordt uitgegeven door de EDITIONS DU BASSON :